Αρχική Χρονικό Βιβλιοπωλείου Κατάλογος εκδόσεων PDF Επικοινωνία

ΑρχικήΕΚΔΟΣΕΙΣΤΟΠΙΚΑΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣΓΕΩΓΡΑΦΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΝΕΑ ΚΑΙ ΑΡΧΑΙΑ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΑΡΓΟΛΙΔΟΣ ΚΑΙ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ

ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΝΕΑ ΚΑΙ ΑΡΧΑΙΑ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΑΡΓΟΛΙΔΟΣ ΚΑΙ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ

-20%
ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΝΕΑ ΚΑΙ ΑΡΧΑΙΑ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΑΡΓΟΛΙΔΟΣ ΚΑΙ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ

Άμεσα διαθέσιμο Άμεσα διαθέσιμο

26,50 € 21,20 €

ΚΑΛΑΘΙ

Τίτλος
ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΝΕΑ ΚΑΙ ΑΡΧΑΙΑ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΑΡΓΟΛΙΔΟΣ ΚΑΙ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ
Συγγραφέας
ΜΗΛΙΑΡΑΚΗΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ
Τόπος έκδοσης
ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ
Έτος έκδοσης
1886
Έτος ανατύπωσης
1995
Σχήμα
8ο
Σελίδες
318 + πτ. χάρτης
ISBN
960-258-048-8
Περιγραφή
Μηλιαράκης Αντώνιος, Γεωγραφία πολιτική νέα και αρχαία του νομού Αργολίδος και Κορινθίας, εν Αθήναις 1886. Ο ιστορικογεωγράφος Αντώνιος Μηλιαράκης (βλ. αρ. 223, 243, 265, 281 και 284 της Βιβλιοθήκης Ιστορικών Μελετών) παρουσιάζει την αρχαία και σύγχρονη γεωγραφία των νομών Αργολίδος και Κορινθίας ανά επαρχία, συμπεριλαμβανομένης και της επαρχίας Κυθήρων (και Αντικυθήρων) καθώς και της Ύδρας, των Σπετσών και του Πόρου. Ο συγγραφέας εξετάζει αναλυτικά το φυσικό ανάγλυφο της περιοχής, τη δημογραφία, το εμπόριο, τη γεωργική παραγωγή, τις συγκοινωνίες, τη μητρική («οικιακή») γλώσσα των κατοίκων και τις αρχαίες ονομασίες κάθε δήμου και χωριού των δύο νομών. Τα περισσότερα στοιχεία του βασίζονται σε επιτόπια έρευνα και αυτοψία («περιήγησιν») του ιδίου στις ηπειρωτικές και νησιωτικές επαρχίες των δύο νομών τα έτη 1884 και 1885. Οι στατιστικές ειδήσεις για τον πληθυσμό προέρχονται από την τελευταία επίσημη ελληνική απογραφή του 1879, ενώ πολλές πληροφορίες για την αγροτική και τη δασική παραγωγή προέρχονται από τα Υπουργεία Οικονομικών, Δημοσίας Οικονομίας και Εσωτερικών. Η περιγραφή του κλασικού και ελληνιστικού παρελθόντος βασίζεται σε ακριβείς παραπομπές σε αρχαίους συγγραφείς (Ηρόδοτο, Παυσανία, Στράβωνα κλπ.). Ο συγγραφέας παραθέτει εκτενή (τετρασέλιδη) σχετική βιβλιογραφία, έναν γαλλικό έγχρωμο φυσικογεωγραφικό χάρτη της περιοχής, που παρατίθεται συνημμένος στο τέλος του βιβλίου, και ευρετήριο γεωγραφικών ονομάτων. Ενδιαφέρουσα είναι η κάθετη αντίρρησή του στην «άνευ λόγου» αντικατάσταση των «κοινών» γεωγραφικών ονομάτων των τόπων, τα οποία είχαν καθιερωθεί «προ αιώνων», με τα αρχαιοελληνικά, μόνον και μόνον επειδή θεωρούσαν τα πρώτα «βάρβαρα, σλαυικά, ενετικά ή τουρκικά», κάτι το οποίο αποτελούσε συνήθη πρακτική στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα.